De Zachtste Harde
Magdalena Hart, 2026
The Softest Hard, (A Practice of Porosity, Hangar)
Methodologie: nabijheid toelaten om materie te herschikken
A Practice of Porosity is een levend onderzoeksproject dat ruimte biedt aan wat achterblijft. Er schuilt een zachtheid in verval, een intelligentie die dingen bewoont terwijl ze zich openen naar hun eigen ontbinding.
2026: residentie Hangar Barcelona, ES
2026: Art Nou, Tandem x Casa RARO, Barcelona, ES
The Softest Hard presenteert een serie objecten die tijdens mijn residentie bij Hangar in Barcelona sporen van falen en kwetsbaarheid verzamelen. Het stelt de politieke gemeenschap ter discussie die meer energie investeert in het versterken van grenzen dan in het uitbreiden van rechten.
Materieel gezien zijn de werken vervaardigd uit geblazen glas en de reconstructie van gevonden voorwerpen, met multispecies samenwerkingen en low-tech talen. Door allianties aan te gaan met mensen, materialen en gereedschappen in contexten van nabijheid, heb ik resten en relaties toegelaten te fermenteren en zich te reorganiseren tot nieuwe vormen van intimiteit.
Als onderdeel van dit onderzoek reisde ik drie maanden lang elke dag dezelfde route, waarbij ik de plekken observeerde waar afval zich ophoopt en zowel de circulerende als de achterblijvende materialen vastlegde. Door mijn aandacht te richten op materialen die, ondanks het feit dat ze zijn weggegooid of ongewenst zijn geacht, merkte ik hun permanentie binnen de stad op.
Wat begon als een poëtisch gebaar binnen mijn praktijk, onthulde geleidelijk bredere logica's van extractie, overvloed en afvoer, evenals recyclingsystemen die worden gedragen door gemarginaliseerde en onzichtbare lichamen en vormen van arbeid. Met € 0,20 per kilogram ijzer en € 1 per kilogram aluminium leggen de prijzen circuits van uitbuiting en verplaatste ecologische geweldskenmerken bloot.
Gedurende deze periode deelde ik een trappenhuis met een ruimte die werd gebruikt door recyclers, die dagelijks onder precaire omstandigheden gevonden voorwerpen uit elkaar halen. De nabijheid tussen hun handelingen en mijn eigen praktijk creëerde een productieve spanning rond de materiële omstandigheden en privileges waaruit mijn werk voortkomt. Na verloop van tijd ontwikkelde deze spanning zich tot vormen van uitwisseling en wederkerigheid door de circulatie van gereedschappen, materialen en zorg. Sommige recyclers begonnen fragmenten voor mij opzij te leggen, terwijl ik restmaterialen verzamelde van mijn wandelingen en van andere Hangar-residenten om bij te dragen aan hun recyclingprocessen. Deze relaties werden een actief onderdeel van mijn methodologie van porousheid, waarbij ik meer gesitueerde en aandachtige manieren van maken cultiveerde. De sculpturen die hieruit voortkwamen, belichamen verstrengelde, vaak onzichtbare anatomieën, samengesteld uit de materialen die door deze uitwisselingen zijn verzameld.
Dit onderzoek ontvouwt zich binnen een bredere politieke context waarin het Europees Parlement definitief akkoord is gegaan met de “Terugkeerverordening”, een migratiekader dat fundamentele mensenrechten ondermijnt. The Softest Hard richt de aandacht op degenen die het metabolisme van een systeem in stand houden dat hen tegelijkertijd uitsluit, en opent een dialoog over de toekomst van lichamen en vormen van arbeid die al onzichtbaar zijn gemaakt, terwijl het politieke gemeenschappen ter discussie stelt die, in plaats van rechten uit te breiden, grenzen versterken.
Methodologie: nabijheid toelaten om materie te herschikken
A Practice of Porosity is een levend onderzoeksproject dat ruimte biedt aan wat achterblijft. Er schuilt een zachtheid in verval, een intelligentie die dingen bewoont terwijl ze zich openen naar hun eigen ontbinding.
2026: residentie Hangar Barcelona, ES
2026: Art Nou, Tandem x Casa RARO, Barcelona, ES
The Softest Hard presenteert een serie objecten die tijdens mijn residentie bij Hangar in Barcelona sporen van falen en kwetsbaarheid verzamelen. Het stelt de politieke gemeenschap ter discussie die meer energie investeert in het versterken van grenzen dan in het uitbreiden van rechten.
Materieel gezien zijn de werken vervaardigd uit geblazen glas en de reconstructie van gevonden voorwerpen, met multispecies samenwerkingen en low-tech talen. Door allianties aan te gaan met mensen, materialen en gereedschappen in contexten van nabijheid, heb ik resten en relaties toegelaten te fermenteren en zich te reorganiseren tot nieuwe vormen van intimiteit.
Als onderdeel van dit onderzoek reisde ik drie maanden lang elke dag dezelfde route, waarbij ik de plekken observeerde waar afval zich ophoopt en zowel de circulerende als de achterblijvende materialen vastlegde. Door mijn aandacht te richten op materialen die, ondanks het feit dat ze zijn weggegooid of ongewenst zijn geacht, merkte ik hun permanentie binnen de stad op.
Wat begon als een poëtisch gebaar binnen mijn praktijk, onthulde geleidelijk bredere logica's van extractie, overvloed en afvoer, evenals recyclingsystemen die worden gedragen door gemarginaliseerde en onzichtbare lichamen en vormen van arbeid. Met € 0,20 per kilogram ijzer en € 1 per kilogram aluminium leggen de prijzen circuits van uitbuiting en verplaatste ecologische geweldskenmerken bloot.
Gedurende deze periode deelde ik een trappenhuis met een ruimte die werd gebruikt door recyclers, die dagelijks onder precaire omstandigheden gevonden voorwerpen uit elkaar halen. De nabijheid tussen hun handelingen en mijn eigen praktijk creëerde een productieve spanning rond de materiële omstandigheden en privileges waaruit mijn werk voortkomt. Na verloop van tijd ontwikkelde deze spanning zich tot vormen van uitwisseling en wederkerigheid door de circulatie van gereedschappen, materialen en zorg. Sommige recyclers begonnen fragmenten voor mij opzij te leggen, terwijl ik restmaterialen verzamelde van mijn wandelingen en van andere Hangar-residenten om bij te dragen aan hun recyclingprocessen. Deze relaties werden een actief onderdeel van mijn methodologie van porousheid, waarbij ik meer gesitueerde en aandachtige manieren van maken cultiveerde. De sculpturen die hieruit voortkwamen, belichamen verstrengelde, vaak onzichtbare anatomieën, samengesteld uit de materialen die door deze uitwisselingen zijn verzameld.
Dit onderzoek ontvouwt zich binnen een bredere politieke context waarin het Europees Parlement definitief akkoord is gegaan met de “Terugkeerverordening”, een migratiekader dat fundamentele mensenrechten ondermijnt. The Softest Hard richt de aandacht op degenen die het metabolisme van een systeem in stand houden dat hen tegelijkertijd uitsluit, en opent een dialoog over de toekomst van lichamen en vormen van arbeid die al onzichtbaar zijn gemaakt, terwijl het politieke gemeenschappen ter discussie stelt die, in plaats van rechten uit te breiden, grenzen versterken.